Το φεγγάρι χάθηκε για λίγο πίσω από ένα σύννεφο και το τοπίο άλλαξε δραματικά, έγινε απόκοσμο και λίγο απειλητικό. Οι μνήμες από την προηγούμενη ζωή της επέστρεψαν, όπως πολύ συχνά την επισκέπτονταν τον τελευταίο καιρό. Όσο κι αν την πονούσαν, όσο κι αν η ντροπή που αισθανόταν για κείνη την «άλλη», που υπήρξε κάποτε, την έκανε να νιώθει δυσφορία, δεν έδιωχνε τις αναμνήσεις· το αντίθετο, αφηνόταν να την παρασέρνει εκείνο το ποτάμι κι ας γέμιζε πίκρα το στόμα της, κι ας αισθανόταν τα μάγουλα να καίνε. Μέσα της ήξερε πως, όσες προσευχές κι αν είχε κάνει, δεν ήταν αρκετές για την εξιλέωση.