Έκανε το σταυρό της μ’ ευλάβεια πριν κλείσει το παράθυρο. Δεν ήταν έτοιμη να επιστρέψει στο κρεβάτι της. Τον τελευταίο καιρό ο ύπνος φάνταζε περιττός, τουλάχιστον τις νύχτες, που οι ώρες δεν περνούσαν, ενώ κατά τη διάρκεια της ημέρας ερχόταν όταν δεν έπρεπε, για λίγο πάλι. Σαν να την άγγιζε ανάλαφρα ο Μορφέας και μετά να πετούσε μακριά. Κάθισε σε μια καρέκλα γιατί τα πόδια της δεν την κρατούσαν άλλο, πονούσαν κι αυτά. Η υγεία της τον τελευταίο καιρό πήγαινε από το κακό στο χειρότερο, η προχωρημένη ηλικία της συμβάδιζε με τη φθορά.